پژوهش حاضر با هدف رابطۀ بین آرزوها و رضایت زندگی با تأکید بر مقایسۀ مدل اسلامی عملکرد آرزوها و نظریۀ خودمختاری در زمینۀ آرزوها انجام شد. روش پژوهش بر پایۀ دادههای کتابخانهای و میدانی استوار بود و نمونه آماری آن شامل 250 دانشجو بوده، که از روش نمونهگیری در دسترس از بین دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی انتخاب شدند. ابزارهای جمعآوری اطلاعات در بخش کتابخانهای منابع دست اول اسلامی و در بخش میدانی پرسشنامههای شاخص آرزو گروزت و همکاران (2005) و رضایت از زندگی داینر و همکاران (1985) بودند.
مرور منابع نشان داد که در منابع روانشناختی دستکم به سه دیدگاه درباره رابطه آرزوها و رضایت زندگی میتوان دست یافت؛ وجود رابطه، عدم رابطه، و رابطه دوگانه براساس آرزوهای درونی−بیرونی. نظریه خودمختاری به تأثیر مثبت آرزوهای ذاتی بر رضایتمندی زندگی و در مقابل به تأثیر منفی آرزوهای بیرونی اذعان دارد.
براساس مدل اسلامی عملکرد آرزو مشتمل بر دو خرده سیستم رویکردیِ عقلمدار و اجتنابیِ جهلمدار بوده، و بهواسطه سه فرایند بسط أمل، قصر أمل و طول أمل به فعالیت میپردازد؛ رابطه آرزوها و رضایت زندگی فرایندی دوگانه دارد؛ در فرایند نخست با میانجیگری سازه عقل، آرزوها نقش افزایشی در رضایت زندگی داشته و در فرایند دوم با میانجیگری سازه جهل، آرزوها نقش کاهشی در رضایت زندگی دارد. نتایج این پژوهش در بخش میدانی، مهر تأییدی بر دیدگاه اسلام در زمینۀ رابطه آرزوها و رضایت زندگی است.
نویسنده: هوشنگ گراوند
منبع: مطالعات اسلام و روانشناسی
لینک مقاله: https://islamicpsy.rihu.ac.ir/article_1777.html
#مقاله_علمی
#آرزو
#رویای_ایران_آینده
@iranfuturedream